Als kind had ik een helderziende gave en zal vele dingen die een normaal kind niet zag, ik was er zelf angstig van en durfde dit eigenlijk thuis nooit te zeggen, toch wisten mijn ouders, dat trouwens zeer harde werkers waren en verder een normaal leven trachten te leiden dat ik iets had dat soms niet normaal was ten opzichte van een ander kind. Toch hebben ze dit steeds versopt en daarmee naar buiten komen naar andere mensen OLA, dat moest een geweten worden. Ze zouden nogal bekeken zijn.
Ik heb een Christelijke jeugd gehad groeide op als een spelende jongen net zoals iedereen, ging naar de jeugdbeweging en verder naar de school. Mijn weg tijdens mijn jeugd heb ik zo normaal mogelijk afgelegd, buiten dat ik soms tegen een vriend van mij vertelde: hé Luc pas op voor dit of let op voor dat, zodat ik bepaalde dingen zag aankomen.(Ik woonde in de plaats ’s Gravenwezel waar ik een groot deel van mijn eerste levensjaren heb doorgebracht)
Ik had steeds problemen op school omdat ik mij anders gedroeg dan andere kinderen, en had niet steeds de eigenschap om naar hen op te trekken, ik wilde ze enkel maar helpen, maar met wat moest ik helpen. Mijn studies gingen achteruit en zeiden snel “jou zoon heeft een probleem mevrouw”, tegen mijn moeder “misschien naar een speciale school” Maar dat was eigenlijk niet nodig, ik was op zoek naar wat ik eigenlijk zelf niet steeds verstond door wat ik steeds aanvoelde.

Ik zag steeds witte schimmen, vreemde kleuren, s’avonds in mijn bed zag ik draken , waarbij mijn vader dan een Maria beeldje plaatste boven mijn deur en hoopte dan dat het weg zou gaan, het is dan ook een tijdje later verdwenen en kon ik terug slapen. Enkele tijd later kwamen deze draken terug en die schimmen enz… eigenlijk was ik niet meer bang, ik besefte via mijn gids die Camilius cornelis noemde dat deze draken mijn beschermingen waren, en dit met alle dingen die ik nog moest doen in mijn toekomstig leven te gaan beschermen, later kreeg ik er dan nog slangen bij met meervoudige koppen enz… Maar wat toen nog een vraag was is nu wel een antwoord geworden… Ik heb een christelijke jeugd gehad en wilde graag misdienaar worden, toch ben ik er eigenlijk nooit mee begonnen ik ging wel regelmatig naar de kerk maar kon mij niet steeds vinden in de gezegdes van onze pastoor. Als kind moest men geloven, zonder twijfel in alles wat de pastoor en de kerkgemeenschap vertelde. Ik had een enorme bewondering voor pastoor van deze parochiegemeenschap, een man die vol overtuiging altijd klaar stond om anderen te helpen. Ook de verhalen van Jezus spraken mij heel erg aan, maar ook de verhalen over heksen en de verhalen die ik las over oosterse mysteries in oude tijdschriften die ik had gevonden. Lezen deed ik heel weinig maar zulke dingen spraken mij toch aan. Toen ik 12 jaar oud was begon ik met wat meer realisme te kijken naar de kerk en vooral naar de kerk gemeenschap. Een van de dingen waar ik goed over nadacht was het geloof en ik kwam, mede door het wangedrag van de kerkgangers, tot de conclusie dat ik de kerk de rug toe wilde keren. Dit tot grote verontwaardiging van mijn ouders. Ik werd tijdens mijn communie gewijd door Cardinaal Daneels en dit gaf een hele verandering in mijn leven.

Pas toen ik weer iets ouder was begon ik weer na te denken over geloof en het bovennatuurlijke. Dit omdat ik bevriend raakte met Johan een vriend toen uit Zellik maar een heel realistisch persoon. Van hem was de befaamde uitspraak "het kan zijn dat de evolutie theorie klopt, maar dan is dat ook de hand van god geweest". Hij was ook bezig met het spirituele en door hem leerde ik ook dat ik van binnen een oude man met mij meedroeg en dat ik een heel sterk veld had tegen het bovennatuurlijke. Zeker kwade invloeden zouden wel uit mijn buurt blijven, maar ook het goede spirituele hield zich in mijn aanwezigheid liever verborgen. Dit is voor mij altijd een redelijk geruststellende gedachte geweest. Ik was een enige tijd bezig als verkoopsman vertegenwoordiger, nadat ik mijn studies had gedaan van een Orthopedische opleiding , die ik zowel in Antwerpen als in Lokeren gevolgd had. Bleef verkopen mij steeds boeien, ben gehuwd en heb twee kinderen uit een vorig huwelijk een zoon Christoph en een Dochter Sharon.

Op de dag dat mijn grootvader overleed zag ik een wit gat in de lucht. Later hoorde ik dat dit precies het tijdstip was waarop hij was overleden. Ik heb later nog vaker dit witte gat in de lucht gezien. Dit sterkte mij in de overtuiging, dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik hoorde ooit een mooi vergelijk dat me heel erg aan het denken heeft gezet. Probeer een blinde eens uit te leggen wat een kleur is. Hij zal het zelf nooit kunnen waarnemen en hij kan zich ook geen voorstelling maken van wat een kleur is. Je kunt hem uitleggen wat een kleur is maar de blinde zal moeten geloven dat dit echt zo is en dat kleuren echt bestaan. In zekere vorm zijn wij ook blind voor het bovennatuurlijke, we kunnen het niet direct waarnemen, en we moeten geloven dat het bestaat. De spreuk "sommige mensen geloven en sommige mensen geloven dat ze niet geloven" zet aan tot nadenken, ook het niet geloven is geloven en niemand weet het zeker. Ik geloof niet in een kerk omdat deze door mensen gemaakt is en meestal de menselijke leiders meer dient dan de gemeenschap. Ik geloof dat God alles om ons heen is, de aarde en alle levende wezens. Wij mensen ontstaan hieruit (uit onze god) zodat wij inderdaad het evenbeeld en een onderdeel van God zijn. Wij zijn verantwoordelijk voor de wereld en de mensen om ons heen, we hebben de aarde in goed beheer… God bestaat omdat hij leeft in de geest van de mensen die in hem geloven. Iedereen kan in God geloven op zijn eigen wijze, je kunt veel leren uit de bijbel, de koran en ook uit de Oosterse religies. Door dit te accepteren kun je een eigen invulling geven aan je eigen spirituele gevoelens en zelfverzekerd je eigen weg volgen.